Ik ben van mening dat het een (overdreven, maar toch) realistisch scenario is.
De data-overload van persoongegevens is enorm, uit werkelijk alle bronnen wordt informatie gehaald en aan elkaar gekoppeld: OV-chipkaart, EPD, Fingerprint in Biometrisch paspoort. Maar ook kleinschaliger, zoals de AH-bonus pas en andere kortingskaarten:
Het is zijn verschillend grote bronnen van data, die -aan elkaar gekoppeld- een inmense hoeveelheid aan privacy gevoelige informatie bevatten.
"Waar je was, waar je bent, wie je bent, wat je hebt gedaan, wat je hebt gegeten, wat je hebt gekocht, etc."
Informatie wordt als data opgeslagen en bewaard, maar door wie en aan wie wordt het doorgespeeld?
De overheid, Search Engines, Verzekeringsmaatschappijen, Supermarkten, Ziekenhuizen, Vervoersmaatschappijen, enzovoort. Allemaal maken ze gebruik van Datamining, allemaal met hun eigen database gevuld met gegevens. Op zich niet erg problematisch voor de privacy, zolang het alleen gebruikt wordt binnen de instantie zelf. Wat er momenteel gebeurd is, dat de instanties informatie met elkaar uitwisselen; Zo zou het dus kunnen dat de Verzekeringsmaatschappij van de Albert Heijn weet wat jij eet en drinkt en daar jouw polis op aan kunnen passen.
De technieken zijn onder andere: Opgeslagen zoekacties, RFID (Radio Frequency IDentity), Biometrische gegevens (zoals Fingerprints en Iris-scans):
Telkens kleiner en overal in verwerkt (lees: "verstopt"), de consumenten hebben er geen grip meer op en weten vaak ook niet dat de technieken onderling met elkaar communiceren.
Als dit dat toch de kant is waar we op gaan: dataSharing, misschien is het dan een goed idee dit inzichtbaar te maken, dat de consument weet welke informatie er overgedragen wordt, van wie naar wie.
